Mama mis ik
De dagen met mama zijn mis ik.

Haar gezien toen ze overleden was.
Rennend de kamer in.

Me innerlijk kind wou schreeuwen

maar het volwassen kind wou haar moeder nog een kus geven op haar hoofd en zeggen dat het oke is.

Nu bijna 8 maanden verder.
Voelt het alsof die dag gister was.
Hoe kan ik hiermee leven.

Wetende dat ik mijn mama nooit meer ga zien zoals ik haar gewend ben.

“Waar is mama” schreeuwt en huilt me innerlijk kind elke dag.

“We weten niet waar maar ze heeft nu vrede”
Zeg ik als volwassen kind met de tranen die ik voel stromen over mijn wangen.

Onzekerheid blijft en vreet me om van binnen.
Maar toch blijf ik proberen.

Omdat ik dat heb beloofd aan de persoon die mij op de wereld heeft gezet en zelf van de wereld is gegaan.

Mijn mama…