Het verlies is zo groot en intens.

Het overspoelt. Walst over je heen.

Het is ruig en onwerkelijk.

Het voelt alsof je grip verliest.

En dan beginnen de tranen.

De oneindige tranen.

Ze stromen zo snel dat ze niet meer op te vangen zijn.

Voelt angst en verdriet.

Alleen zien bepaalde mensen het niet.

En daarom voel je je ontroostbaar.

Omdat de enige persoon die je zou willen dat die je troost.

Er niet meer is.

Dat doet pijn. Heel veel pijn.

Maar dat heet ook LIEFDE.

En dan kom je tot adem en voel je hoe vermoeid je bent.

Maar te moe om te slapen.

Dan lig je wakker en komen weer de tranen.

En die dagen mogen er ook zijn.

Ook al is het zwaar en wil je opgeven.

Maar dit hoort helaas ook bij het “mooie” leven.