rouwvoorjou

Het eerste jaar zonder mijn mama.
Hoe kan het zo snel zijn gegaan maar leek eeuwig te duren.
In het jaar zijn er zoveel dingen gebeurd, heb ik zoveel dingen beleefd.
Mijn mama beleeft het niet meer op deze aarde.
Ik weet niet hoe ik daarmee moet leven.
Ik weet alleen dat ik moet leven.
Met tranen door de maanden heen gegaan.
En soms denk ik dat het lichter word.
Dan word ik de volgende dag wakker en voelt het alsof ze net is overleden.

Na 1 jaar is het niet lichter.
Had ik ook niet verwacht.
Maar ik weet wel dat de golven van verdriet en wanhoop af en toe wegzakken en dat ik kan ademen.
Ook al is het maar voor even.
Daar ben ik dankbaar voor.
Ook al kan ik nog niet accepteren dat dit voor altijd is.
Dat is dus voor zover.
1 jaar zonder mama.